Hikayesini bizimle paylaşan Dmitriy — 39 yaşında, 118 kg, bariatrik cerrahi deneyimi ve yeni bir hayata giden yolu.
İtiraf etmeliyim: Bu konuşmayı uzun süre erteledim — tıpkı spor salonunu, testleri ve kendi yorgunluğumu ertelediğim gibi. Adım Dmitriy, 39 yaşındayım, boyum 176 cm, başlangıç kilom — 118 kg. Merdiven çıkarken nefes nefese kalıyor, tansiyonum yüksek, prediyabet sınırında. Bir noktada fark ettim ki, artık sadece “biraz kilo almıştım” değil, her gün böyle yaşıyordum — ve bu gelecek bana uygun değildi.
Karar, tek bir kahramanca düşünceden değil, günlük küçük anlardan doğdu. Oğlum bisiklete binmek istediğinde, “yarın” dedim, ama biliyordum ki gitmeyeceğiz. Gece kendi horlamamdan uyanıyordum; sabahları kahveyi tat için değil, uyanmak için tatlı olarak alıyordum. Kendim ve sevdiklerim karşısında utanç hissettiğimde, bariatrik cerrahi merkezine danışmaya kaydoldum — bariatrinin sistematik olarak ve yıllardır yapıldığı bir yere.
İlk ziyaret beni şaşırttı: “Hızlı ve kolay” vaatler yoktu. Benimle bir yetişkin gibi konuşuldu — endikasyonlar, riskler ve operasyonun yalnızca doğru zihniyetle işe yaradığı açıklandı. Cerrah Emir-Useinov Tair Seitkhalilovich dürüstçe söyledi: “Bu bir araçtır. Diğer her şey disiplin ve takip.” Bu bana hoş geldi — mucize vaatleri yoktu.
Hazırlık bir ay önce başladı: beslenme günlüğü, “alarmla” su içmek, gazlı içeceklerden kaçınmak, küçük yudumlar. Endokrinolog, hangi testlerin yapılacağını ve ilk aylarda ne bekleyeceğimi anlattı (hastanede güçlü bir endokrinoloji servisi var — her aşamada hissediliyor). Laparoskopik tüp mide (sleeve) ameliyatını seçtim — bu seçenek muayene sırasında detaylıca açıklandı: anatomide ne değişiyor ve doyma neden daha hızlı geliyor. (Bu, klinikte standart bariatrik prosedür olarak uygulanıyor.)
Gün H’yi canlı hatırlıyorum: ameliyathane soğuk havası, anestezi uzmanının “devlet ödemeli uyku” şakası — ve karanlık. Omuzlarımda bir basınç hissiyle uyandım — laparoskopi sonrası gazdı, önceden uyarılmıştım. Ağrı dayanılabilirdi, susuzluk daha fazlaydı. İlk yudumlar tam olarak plana göreydi. Hemşire, “Hadi yürüyelim,” dedi ve koridorda küçük daireler çizdim, sanki yeniden yürümeyi öğreniyordum. O gün beni önceki tüm günlerden daha çok ikna etti: ekip “ameliyat edip unuttu” demedi, cerrah Emir-Useinov Tair Seitkhalilovich, anestezi uzmanı Korchak Vitaliy Petrovich ve hemşireler yanımdaydı.
Üçüncü gün evime taburcu edildim. Bir hafta şeffaf sıvılar, sonra püre, ardından yumuşak gıda. İlk kez az miktarda doyabilmenin ne demek olduğunu gördüm: birkaç kaşık lor peyniri ve hepsi, içsel “dur işareti” çalıştı. Akıl buna direniyordu: eski alışkanlıklardan gelen akşam atıştırması isteği. Anlaştık: telefon koridorda şarj olacak, yatmadan önce su, atıştırma değil. Küçük numaralar, ama işe yarıyor.
İkinci ayda günlük bir “iskelet” rutin oluştu:
- Su — her zaman yakın;
- Önce protein, sonra sebzeler, yer kalırsa tahıllar;
- Gazlı içecekler ve tatlı kahve — geçildi, vücut rahatsızlık sinyali veriyor;
- Günlük adımlar;
- Gece yarısından sonra uyumamak.
Cerrahi konuları doktorumla birlikte kontrol ettim: vitaminler, demir, B12, D — her şey test ve reçeteye göre, “sohbetlerden tavsiye” yok. Birkaç kez tipik bir plato ile karşılaştım — iki hafta boyunca kilo sabit kaldı. Önceden bırakırdım, şimdi rutine bağlı kaldım ve terazi hareket etti. Zamanla basit gerçeği fark ettim: maraton rutinle kazanılır.
Açık konuşmak gerekirse, olumsuz olan: üçüncü-dördüncü ay civarında saçlar biraz seyrekleşti — kritik değil ama fark edilir. Testleri verdim ve doktorumla birlikte protein ve takviyeleri ayarladık — stabil hale geldi. Katı gıda ile acele ettim birkaç kez — ağırlık hissettim ve sonuç: “eski gibi”ye yetişmeye çalışmayın. İlk sosyal yemeklerde garipti: herkes yemek yerken ben — üç çatal balık ve mola. Artık kendimi savunmadım — “Şimdi benim için bu daha iyi” dedim ve bu yeterli oldu.
Yaklaşık altı ayda asıl şey oldu — enerji geri geldi. Spor yapmaya başlamadım, yürümeye başladım. Önce 15 dakika, sonra yarım saat, sonra işe bir durak yerine yürüyerek gittim. Birden kemer sıkışmayı bıraktı ve yıllardır ilk kez otobüste emniyet kemerini takmak için jimnastik yapmadım. İş yerinde fark edilen, “kilo kaybı” değil, sakin ve canlı olmamdı.
Ameliyat olduğum yere güvenim ayrıca önemliydi. Merkezde bariatri tek başına yapılmaz — meslektaşları eğitirler ve multidisipliner yaklaşım küçük detaylarda görülür (bölümlerin koordinasyonundan size nasıl davranıldığına kadar). Benim için bu, bariatri modaya değil, oturmuş bir uygulamaya ait olduğunu gösteren önemli bir işaretti.
Bir yıl geçti. -42 kg — rakamlar bu. Ama sonuç başka. Beşinci kata durmadan çıkıyorum. Öğle yemeğinde laptop başında uyumuyorum. Geniş gömleğin arkasına saklanmıyorum. Yavaş ve bilinçli yiyorum; eski alışkanlıklar çekerse, bir adım geri — iki adım ileri kuralım var. Ertesi gün — su, protein, yürüyüş, uyku. Bir diğer önemli alışkanlık: 3–6 ayda bir doktor kontrolü. Tartı kadar disipline edici.
Kısaca, bana kişisel olarak yardımcı olan:
- Dürüst beklentiler. Ameliyat başlangıç, bitiş değil.
- Ekip. Cerrah, endokrinolog, diyetisyen — “gereksiz ziyaretler” değil, hata sigortası. (Bariatri hastanenin ve endokrinoloji departmanının profilinin bir parçası.)
- Küçük ritüeller. Masada su, küçük tabak, telefon yatakta değil.
- Karşılaştırma yapmamak. Herkesin temposu farklı; trend ve iyi hissetmek önemlidir.
- Kendi başına müdahale yok. Takviyeler ve testler yalnızca reçeteye göre.
Benim yaşımda erkeklerden sıkça duyduğum soru: “Korkutucu mu?” — evet. Ama daha korkutucu olan, her gün sana karşı olan bir bedende yaşamaktır. Bariatrik cerrahi, tekrar yarışan bir baba olma şansı verdi, “yarın yapalım” bahanesi aramayan. Bunun için bariatr.com.ua ekibine ve cerrahım Emir-Useinov Tair’e minnettarım — başından beri “araç” dedi, “sihirli düğme” değil. (Klinikteki profili ve rolü açıkça doğrulanmıştır.)
Yazar
Uzun yıllara dayanan deneyime sahip bariatrik cerrah, hastaların sağlıklarını ve yaşam kalitelerini iyileştirmelerine yardımcı olur.
Yayın tarihi:
