Baryatri: 3 Yıl Sonra Hikâyem, Deneyimim ve Yorumum

Bu hikâyeyi, üç yıl önce bariatrik ameliyat olmaya karar veren bir hastamız gönderdi. Kendi kişisel deneyimini — korkulardan ve şüphelerden etkileyici sonuçlara ve ameliyat sonrası bilinçli bir yaşama kadar — bizimle paylaştı.

Tam 3 yıl 3 ay önce baryatri olmaya karar verdim. Bu çok korkutucuydu ve zordu. Ama buna değdi.

Hayat “önce” ve “sonra” olarak ikiye ayrıldı

Kendimi bildim bileli kiloluydum. Çocukken bu sevimli bir tombiklikti ama 20’li yaşlara geldiğimde artık fazla kiloydu. Üçüncü doğumdan ve 11 yıllık annelik izninden sonra tartıda 145 kiloyu gördüm.

Beynim bu rakamı benimle bağdaştıramıyordu. O kadar da kilolu olmadığımı düşünüyordum. Evet, fazlam vardı ama bana göre normaldi. Sağlığım fena değildi, iyi hissediyordum ve modaya uygun kıyafetlerin olmaması beni ilgilendirmiyordu. Zaten çocuklarla dışarı çıkacak hâlim yoktu ki, ne gerek var süslenmeye?

Kırılma noktası, küçük bir felç geçirip hastaneye kaldırıldığımda geldi. 29 yaşındaydım. Ve bu gerçekten korkutucuydu.

Bu kararı neden verdim

Doktor acilen kilo vermem gerektiğini söyledi. Damarlarım, kalbim ve iç organlarım artık çok yıpranmıştı. Eski alışkanlıklarımla yaşamaya devam etseydim uzun süre yaşayamayacaktım.

Asıl sorun, denediğim hiçbir yöntemin işe yaramamasıydı. Açlık diyetleri yaptım, sağlıklı beslendim, aralıklı oruç denedim, hipnoz, Tibet iğne terapisi, zayıflama ilaçları ve enjeksiyonları... Hatta sonunda her yemekten sonra kendimi kusturmaya başladım — ama o bile işe yaramadı.

Yorgun, moralsiz ve tükenmiş durumdaydım. O zaman doktor bana son çare olarak tüp mide ameliyatını önerdi. Korktuğumu söylemek yetersiz kalır.

Ameliyatı kaldırabilir miyim, sağlığım düzelir mi, gerçekten zayıflar mıyım, olumsuz sonuçlar olur mu — bilmiyordum. Ama geri dönme şansım da kalmamıştı.

Ameliyat nasıl geçti

Hastaneden taburcu olduktan iki hafta sonra ameliyat masasına yattım. Özelde ameliyat oldum, tüm tetkiklerimi orada yaptılar. Sadece ameliyat edilmedim — sonrasında beni nelerin beklediğini de ayrıntılı şekilde anlattılar.

Ameliyat hızlı ve başarılı geçti. Şanslıydım — beni adeta ölümden döndüren yüksek nitelikli doktorlara denk geldim. Eğer kilo veremeseydim, muhtemelen bugün hayatta olmayacaktım.

Sonuçlar ve etkiler

Sonuçlar oldu. Her türden — korkutucu, rahatsız edici, hatta iğrenç olanlar bile.

Ameliyattan sonra bir öğünde en fazla 50 gram yemek yiyebiliyordum. Bir kaşık fazla yesem hemen midem bulanıyor, bazen kusuyordum. Sadece püre, çorba, haşlanmış sebze ve blenderdan geçirilmiş yağsız et yiyebiliyordum. Genelde bebek mamasıyla beslendim. Zamanla yumuşak yiyecekleri, ardından katı yiyecekleri ekledim. Her zaman kolay olmadı. Ama pes etmedim.

Vitaminler ve destekleyici ilaçlar kullandım ama yine de mide yanması yaşıyordum, saçlarım döküldü, cildim kollarımda, bacaklarımda ve yüzümde sarktı. Düzenli olarak estetisyene ve masöre gidiyordum ama vücudumun kalitesi bozuldu. Sağlığımı ve dış görünüşümü korumaya çalıştım. Tam olarak başaramadım. Pişman mıyım? Asla.

Hâlâ bazı yiyecekleri yiyemiyorum: domuz eti, taze hamur işleri, ağır mayonezli salatalar. Ama açıkçası canım da istemiyor.

Ameliyattan bu yana vücudum tamamen değişti, yaşam tempom yenilendi, beslenme alışkanlıklarım değişti. Zordu ama başardım.

Sonuçlar — her şeye rağmen benim için en önemli şey. 48 kilo verdim. Aslında iki kişiydim — şimdi bir kaldı. Yemek için yaşayan o kişi gitti. Yerine, yaşamak için yiyen biri geldi.

Son 3 yılda gardırobumu 12 kez değiştirdim. Ayakkabı numaram bile 43’ten 41,5’a düştü. Ve hâlâ kilo vermeye devam ediyorum, artık bilinçli olarak yediklerimi ve miktarını kontrol ediyorum. Şimdi neredeyse normal bir insan gibi, 200–300 gramlık porsiyonlarla yemek yiyebiliyorum. Her şeyi yiyorum, ama taze hamur işleri ve kızarmış domuz eti hariç — midem almıyor. Bu da aslında daha iyi.